Legends Trail 2019, iets met lopen, slaap en middeleeuwse tafereeltjes…

March 7, 2019

 

Het is ergens aan het einde van de derde nacht en we zitten ergens tussen km 245 en 250. We zijn nu bijna 60 uur onderweg sinds de start vrijdag avond 18:00, zonder ook maar een seconde slaap. Wij lopen nu een lange afdaling vanaf Baraque Fraiture richting finish. Shit man, wat is er toch met me aan de hand? De afdaling lijkt kilometerslang een soort van rechtdoor te gaan, maar ik weet het niet zeker. Is het echt rechtdoor of beeld ik me dat nu in. Zo lang rechtdoor lopen we nooit. Ik check ff met Olav (Sammelius) en Jaco (de Ruiter) achter me. Lopen wij nu echt al kilometers rechtdoor? Jaco bevestigt dit. En lopen we we nog op de route? Want ik ben er niet meer zeker van. Volgens mij volg ik gewoon het lijntje op de Garmin, maar als we zo lang rechtdoor lopen, dan kunnen we toch niet goed zitten? Jaco checkt ook even op de GPS en bevestigt dat we goed zitten. Verder heeft hij het druk om Olav in wandelpas te houden. In het begin van de nacht had ik moeite om wakker te blijven en slingerde van links naar rechts. Maar sinds CP4.1 (Chez Ingo) heeft Olav het slaapwandelen van me over genomen. Jaco loopt achter hem om ervoor te zorgen dat hij blijft wandelen en op het juiste pad.

Op dit lange pad naar beneden heb ik het gevoel dat de bomen op me af komen. Maar ik zie wel hele mooie dingen. Sinds de tweede nacht al last van hallucinaties tijdens het donker, niets verontrustends, gewoon laten gebeuren, erom lachen en verder negeren. Maar nu is het anders. Ik zie best hele mooie dingen. Niet zomaar mensen die er niet zijn of geiten langs het pad.  Nee, gewoon echt mooie dingen. Over de hele lengte van het pad aan beide kanten zie ik kleine sprookjesachtige figuren. Een beetje in de sfeer van Anton Pieck. Volgens mij zijn het figuurtjes van papier. Met de onderkant omgeslagen, zodat ze rechtop kunnen blijven staan. Duizenden zijn het er, middeleeuwse tafereeltjes, zo van die kleine dorpjes, maar ook kabouters en elfjes denk ik.  Het ziet er schitterend uit. Waarom zou ik dit negeren, ik besluit gewoon om er ook van te gaan genieten. Ik kijk links en rechts om me heen. Zo nu en dan hou ik een beetje in om het wat beter te bekijken. Dit is echt mooi gemaakt zeg! Af en toe hoor ik achter me `Erwin, wat is er?`. `Niets aan de hand` antwoord ik dan.

In een dromerige sfeer loop ik steeds verder naar beneden.
Uiteindelijk komen we bij een stroompje uit. Hè?? Ik herken deze plek hier. Maar volgens mij ben ik hier nog nooit geweest. Heb ik misschien een keer gedroomd over deze plek? Ik ben helemaal confuus en ik weet ook even niet waar we heen moeten. Links langs en stroompje, maar daarna moet ik even met Jaco checken waar we heen moeten, want ik weet het gewoon even niet meer. Heb ik nu echt al keer gedroomd over deze plek of is die gedachten dat ik hierover gedroomd heb ook gewoon een hallucinatie? En ben ik nu wel echt hier? Wie zegt mijn dat dit geen droom is dat ik hier loop? Stel je voor! Als dat zo is, ben ik helemaal de Legends Trail niet aan het finishen! Laat het toch niet waar zijn zeg, dat die 60 uur afzien gewoon een droom is en dat ik in het echt nog moet starten of zo. Als dat toch zo is…ik wordt er een beetje nerveus van. Ik ga dit ook niet checken met Jaco en Olav. Als het zo is, wil ik het nog niet weten. Ik loop door en we komen aan in een gehuchtje (Dinez). Dave van de Peppelaar komt ons tegemoet gewandeld en wandelt een stuk met ons mee. Iets verderop staat het busje van Chloe en Mervyn. Ze hebben ons al eerder van koffie voorzien onderweg. Helden zijn het! Nu hoef ik eigenlijk niets, Jaco wil ook niets meer. We willen wel dat Olav een bak koffie drinkt. Olav vraagt om thee. `Nee geen thee, je krijgt nu koffie`. Ik geef aan dat ik samen met Olav doorwandel en Jaco haalt de koffie. Even later halen Jaco en Chloe ons bij en geven Olav al wandelend koffie. Als Olav nu gaat zitten, valt hij in slaap, dat moeten we nu niet hebben. Gelukkig begint het langzaam licht te worden, dan is het ergste voorbij.  Door het bos lopen we richting Achouffe. Dit is nog een mooi stuk. Ik weet dat de kabouters in Achouffe geen hallucinaties zijn, zo lang ze maar niet beginnen te praten. Gelukkig is de dag aangebroken en daarmee verdwijnen ook de hallucinaties en is het een kwestie van naar de finish wandelen. Na Achouffe lopen we verder langs de Ruisseau de Martin Moulin, een heel mooi stukje parcours, met op het einde nog een stevige kuitenbuiter. Bovenop zitten we even te klooien met het juiste pad, maar dan kunnen we eindelijk richting Mormont wandelen.

Maandag ochtend om 09h30 komt dan eindelijk de verlossing, de finisht is gehaald. het is nog even onwerkelijk, heb ik het dan nu echt gehaald? In 2017 kon ik niet starten wegens een knieblessure en in 2018 ben ik gestart met een achillespees blessure en hield het op na 80 km. Nu bij de derde poging is hij binnen, de Heilige Graal van het ultratrailen in de Benelux. Bijna 64 uur gelopen over de 262km en het was het ieder minuut waard!

Wat is dit een eindje lopen zeg! En wat een parcours! En wat is 80 uur zonder slaap lang zeg!

 

 

 

 

 

 

 

 

Please reload

RECENT POSTS:
SEARCH BY TAGS:

January 9, 2019

Please reload