De veldslag in het Gallische Rijk

December 23, 2016

 

 

Na de finish van de 170km lange UTMB op 28 augustus had ik nog zo tegen mezelf gezegd: de rest van 2016 ga ik gewoon rustig aan doen. Die belofte ben ik perfect nagekomen,...een hele maand lang! Inmiddels had ik van mede-UTMB`er Kurt Peeters gehoord dat hij naar de Bello Gallio zou gaan. 100 Mijl over een redelijk vlak parcours. Ja, dan kun je natuurlijk niet achterblijven. Dus begon op 1 oktober opnieuw de voorbereiding voor een 100 mijler, met vooral wat vlakkere trainingen nu. En passant heb ik me dan ook nog even ingeschreven voor de 250km lange Legends Trail...ja, als dan toch bezig bent. Ook een handige tactiek om je in te dekken. Mocht ik de Bello Gallico niet uitlopen, kan ik nog altijd zeggen: het is maar een training voor de Legends Trail... Maar ja, wat moet ik nu als ik de Legends Trail niet uitloop (en die kans is namelijk erg groot)! Nou ja, dan zeg ik gewoon: het is maar een training voor de Tor des Geants voor over een paar jaar of zoiets. Maar goed, eerst gaan we maar eens proberen om het rijk der Galliërs te veroveren. 

 

Alvorens richting Oud-Heverlee te rijden, had ik de vrijdagmiddag eerst nog even een kerstborrel verplichting. Omdat ook de Galliërs al erg bedreven waren in het bier brouwen (en drinken), zag ik het alleen maar als een pre om daar een paar biertjes te nuttigen als laatste (mentale) voorbereiding. Uiteindelijk kon ik me even na zessen melden voor de check-in en de pasta party in Oud-Heverlee. 

Slechts de harde kern ultratrailers doet mee aan deze Bello Gallico, dus vanzelfsprekend is het dan ook een weerzien van bekende gezichten. Om een uur of 8 vertrekken we richting huize Peeters, waar Kurt een heerlijk slaapplekje voor me heeft gereserveerd en om 22:00 is het tijd om te genieten van een korte nachtrust. 

 

En zo zijn we om 03:30 weer present in Oud-Heverlee voor de briefing. In de no-nonsense stijl van organisatoren Tim de Vriendt en Stef Schuermans is deze mooi in zijn eenvoud. Lichtjes voor en achter aan, gele pijlen volgen, uitkijken met oversteken want verkeer heeft ten alle tijden voorrang en na 80 km omdraaien en dezelfde weg terug volgen. En dat maar liefst in drie talen. Oh ja, zegt Stef nog even 2 tellen voor de start: de finish is niet buiten, maar binnen op het podium, want iedereen is hier een winnaar. Dit bevestigt voor mij dat ik het juiste evenement heb uitgekozen. 
 

De naam Bello Gallico is erg toepasselijk, want volgens de overlevering brachten de Galliërs ook al mensenoffers. En een 100 mijler is niet meer of minder dan zijn deelnemers naar de slachtbank sturen en dan afwachten wie er zonder kleerscheuren vanaf komt.  Om 04:00 vertrekken 60 lopers voor hun strijd door het Gallische Rijk.

Het aanvangstempo ligt voor mij aan de hoge kant, maar ik heb dan nooit de ballen om tegen mezelf te zeggen doe eens wat rustiger. Van de andere kant, op het laatste doet het toch pijn en misschien is een snelle dood dan maar het beste. De eerste 45 km gaan in het donker en al snel lopen we met een man of vier dicht bij elkaar waaronder Chris van Beem en streekgenoot Ingo van de Bergh. De eerste 80 zouden me mekaar regelmatig zien, maar ik kies er altijd bewust voor om constant mijn eigen tempo te lopen en in een heerlijke flow loop ik naar het keerpunt op km 80 waar ik na 8 uur en een kwartier lopen arriveer. Nog steeds ruim onder mijn voorziene schema van 24 uur. Maar goed, de eerste helft is slechts een opwarmertje en nu begint de strijd pas. Na een heerlijke rijst maaltijd en kleding verwisseld te hebben vertrek ik. Het eerste stuk door het Meerdaalwoud vind ik persoonlijk het mooiste stukje van de trail. Al snel kom ik de eerste lopers tegen die nog richting keerpunt gaan. Ik vind dit een erg leuk gegeven van deze trail en iedereen begroet mekaar met enthousiasme en wenst elkaar succes.

 

Tot de volgende grote verzorging op km 120 loopt het eigenlijk nog buiten verwachting gesmeerd en na 13 uur en een kwartier lopen bereik ik deze. Ik had gehoopt deze voor de invallende duisternis te bereiken, maar dit lukt net niet. Omdat hier mijn dropbag weer staat, kan ik wel even schone kleren aan doen en een dikkere trui, omdat het nu weer gevoeliger koud gaat worden.  Weer vertrokken voel ik al dat ik al wat moeizamer op gang kom. Ik pas mijn tempo aan en maak iets vaker een wandelpauze. Langzaam maar gestaag bereik ik na 17 uur lopen de laatste verzorging op km 140. Het veld ligt zo ver uit elkaar de dat vrijwilligers ter plekke blij zijn weer eens een loper te zien. Op dat moment lig ik nog 5de in de rangschikking. Niet heel belangrijk, maar wel leuk om te weten. Het enthousiasme en hulpvaardigheid van de vrijwilligers is ook hier, net zoals op alle verzorgingsposten ongekend groot.  Bij het verlaten van de laatste verzorging voel ik al dat het nog een lastig slotakkoord gaat worden. Ik krijg nog succes gewenst van Lander, met wie ik samen met Kurt in november nog een dagje in het Mullerthal heb gelopen als voorbereiding op deze Bello Gallico. Hij werkt hier mee als vrijwilliger.

 

In deze laatste 20 km gaat het licht km na km dan ook verder uit. Dit is het deel van de race waar je beter van wordt, maar waar je je mentale krachten ook dubbel en dik nodig hebt. Op zo`n 10 km voor het einde besluit mijn linker knie dat het definitief over is met hardlopen en blokkeert zomaar. Er zit niets anders op dan de laatste 10km te wandelen. Dit is niet waar ik voor gekomen ben, maar soit, part of the game. Juist op dat moment komt Maarten Schon voorbij, die nog een soepele tred heeft en nog gaat voor een finish binnen de 24 uur. Dat gaat hem gemakkelijk lukken met het tempo dat hij heeft. In de laatste km`s gaat het van kwaad naar erger en in de laatste 3 km komen nog een man of 4 mij voorbij. Niet meer belangrijk, maar finishen is het enige doel.

 

Dan na 20 uur en 15 minuten lopen bereik ik onder applaus van de reeds gefinishte lopers als 10de finisher het podium waar de eeuwige roem wacht. Het is nog even een hele klus voor mij om dit podium op te komen.  Ik heb geluk dat vrouwlief hier op me staat te wachten en dat ik snel naar huis kan om mijn lichaam de nodige rust te gunnen. Ik heb deze veldslag overleefd, maar het was op het nippertje!

 

Wat kan ik nog vertellen over de Bello Gallico? Een top organisatie van Tim de Vriendt en Stef Schuermans en vooral ook de vele vrijwilligers die ons fantastisch hebben verzorgd. Heerlijke lekkernijen op de verzorgingsposten en vooral ook de heerlijke relaxte sfeer van start tot finish. Het kleinschalige van dit evenement komt de sfeer zeker ten goede.

 

En nu op naar de Legends Trail over 2,5 maand...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Please reload

RECENT POSTS:
SEARCH BY TAGS:

January 9, 2019

Please reload