Dutch Coast Ultra Run by Night

January 27, 2016

 

 

Wat mij het meeste zo aantrok in deze loop? Juist omdat het meer een reis zou zijn en geen wedstrijd. Of zoals Jolanda Linschoten zou zeggen: Geen race maar een reis! Precies een jaar gelden hoorde ik voor het eerst van de  Dutch Coast Ultra Run by Night (DCURbN). Een loopvriend van me, Erik Haartmans, zou hier aan deelnemen.  Toen ik desbetreffende avond naar bed ging, stormde het behoorlijk in het Limburgse land. Dat betekende dat het aan de kust werkelijk een  noodweer  zou moeten zijn. Het enige waar ik aan kon denken, was dat ik er zo graag bij was geweest met deze verschrikkelijke condities. Ik zeg altijd als er dan toch een schroefje los moet zitten in je hoofd, dan beter maar goed los ook.

 

In  ieder geval was de  100 km van DCURbN 2016  al eentje die vroeg in mijn agenda stond genoteerd. En zo parkeerden we op 22 januari  rond 20:30 onze auto achter Hotel Wienerhof in Den Helder. “We” is loopmaat Erik, begeleider Maarten en ik. Beiden hadden vorig jaar de elementen getrotseerd en Erik ging nu voor een nieuwe poging. Maarten kampt met een blessure en had zich vrijwillig gemeld als begeleider.

In het hotel liepen al een aantal lopers rond die aan de 100 mijl deelnamen en er dus al zo’n 60 km op hadden zitten. Zij hadden  al de hele middag  in de regen gelopen.

 

Om 22:00 stond iedereen voor het hotel voor de start. Inmiddels was de regen verdwenen en weldra zou de maan tevoorschijn komen. De weersvoorspelling zag er eigenlijk heel goed uit, het zou droog blijven en gedurende de nacht steeds iets warmer worden.

 

De eerste kilometers ging in een omvangrijke groep in een gestaag tempo. We hadden van tevoren afgesproken om iedere 10 km even en stukje te wandelen, echter we zaten zo heerlijk beschut in de groep dat we iets langer zijn doorgelopen. De eerste 25 km liep ik niet lekker, last van mijn benen. In de week vooraf voelde ik al een verkoudheid opkomen en vaak slaat dat bij mij naar pijn in mijn benen. Maar goed, het gaat in een tempo dat ik ook met pijn in de benen nog kan lopen en ik hou mezelf voor dat het later nog wel beter zal gaan. Na 3 uurtjes lopen bereiken we de eerste verzorging na ca.  26 km boven op de dijk bij Petten. De verzorging staat pal in de wind, maar het kampvuur maakt veel goed en het is er zowaar nog lekker gezellig ook! We stoppen niet te lang en na een minuut of 5 lopen we weer verder over het strand.

 

Met Erik loopt het niet lekker, last van zijn maag dat steeds erger wordt. De tweede 25 km moeten we dus iets vaker lopen afwisselen met wandelen. Inmiddels is de bewolking helemaal weggetrokken en lopen we in het volle maanlicht. De hoofdlampen kunnen zowaar uit en dan is het echt genieten van de omgeving. Een unieke ervaring deze nachtelijke strandloop. Na zo’n 6,5 uur lopen, bereiken we de tweede verzorging op het 50 km punt. Erik besluit om er hier een punt achter te zetten. Zonde, heb je je er zo goed op voorbereid, krijg je te kampen met maagklachten. Ik besluit om re reis alleen verder voort te zetten. Eerst nog even schone kleding aan, bidon bijvullen en nog wat knagen van het buffetje dat er staat inclusief een paar bekers cola, heerlijk!

 

Na een pauze van een half uur vertrek ik richting IJmuiden. Waar de derde verzorging zou zijn. Ik had nog zo’n 10 km strand voor de boeg tot Wijk aan Zee waar we het strand zouden verlaten. De stuk heb ik eigenlijk geheel in mijn eentje gelopen. Ik heb een andere loper ingehaald en verder niemand gezien. Ik moet zeggen, dat is nu eens echt genieten. Ik vond wel dat het stuk strand hier wat moeizamer liep. Ter hoogte van Wijk aan zee zat ik zo te dagdromen (of beter gezegd nachtdromen) dat ik niet goed op mijn navigatie zat te letten en de afslag van het strand af miste. Gelukkig kwam ik er nog redelijk op tijd achter en kon ik na zo’n 60km ook het strand verlaten. Hier begon ook het echte navigeren om tot de volgende rustpauze de Pierewaai in IJmuiden aan Zee te komen.  Hier begon ook het minst interessante stukje van de loop, via Beverwijk om het TATA Steel terrein heen.

 

Intussen begonnen de krachten uit mijn benen steeds meer weg te vloeien en had ik het idee dat ik niet meer vooruit te branden was. Inmiddels liep ik wel weer tussen andere lopers hetgeen het navigeren iets vergemakkelijkt. Ter hoogte van het sluizencomplex hadden mijn benen het helemaal gehad voor vandaag. Na de sluizen en een stukje industrieterrein kwamen we weer in de duinen terecht. Met nog een andere loper werd ik hier op sleeptouw genomen door lokale loper Peter Mooij, die de weg hier goed kent zodat navigeren door de duinen niet meer nodig was.

 

Inmiddels ging het zo slecht dat ik had besloten om het voor vandaag ook bij 75 km te laten. Ik was hierheen gekomen voor een unieke ervaring en om heerlijk te trainen voor mijn doelen in het voorjaar. Goede vrijdag  is nog ver  weg, dus het had weinig zin om er een Calvarieberg van te maken en ten koste van alles de 100km  hier te volbrengen.

 

Ongeveer 1,5 km voor het (voor mij) eindpunt gaf Peter ons de mogelijkheid om te kiezen tussen een verhard fietspad of een natuurpad dat helemaal onder water staat. Zonder discussie waren we hete r meteen over eens om voor die laatste optie te kiezen en het was de moeite!

 

Na 10,5 uur lopen bereikten we, met natte voeten, de Pierewaai. Maarten kwam me al tegemoet lopen en was verbaasd dat ik er de brui aan gaf, want ik zag er nog zo fris uit. Slechte benen is natuurlijk niet altijd in het aangezicht te zien. Eenmaal binnen heb ik ook niet meer getwijfeld en me meteen afgemeld alvorens wat bij te tanken en op te frissen.

 

Kortom een heel mooi en kleinschalig evenement. Goed georganiseerd met goede verzorging.  Het zelf navigeren geeft een extra dimensie aan het lopen. Na de SM-loop marathon op 2 januari alweer de tweede loop in 2016 met een hele leuke en ongedwongen sfeer. 2016 is in iedere geval heel goed begonnen!

 

Alle lof aan Ferry van der Ent en Rinus van der Wal en hun vrijwilligers voor de organisatie. De Guide Michelin zou zeker aangeven  “evenement dat het omrijden waard is”. En zoals ik mijn verhaal al begon, het was inderdaad  meer een reis dan een race en voldeed hierdoor dan ook helemaal aan mijn verwachtingen.

 

 

 

 

 

 

Please reload

RECENT POSTS:
SEARCH BY TAGS:

January 9, 2019

Please reload